Wednesday, 3 May 2017

කවි කොලය

හිත අස්සෙ අත දාන
හොයනවා තවම මම
නුඹ නමට ලියා තැබු
කවි කොළය කොහිද නැත
බැලුවාම දුර මුල්ලෙ
මකුළුවෙකු වට කරපු
සුදු පාට දැල් අස්සෙ
අකුරු එදවස මගෙම
හෙමි හෙමිට ලංවුනත්
කවි කොලය කියවන්න
හරස් වුන මකුළුවා
තර්ජනය කලා මට
නුඹට දැන් කවි කොලය
නොහිමි බව දැනගන්න
කවිය නැති නුඹ අදට
ඇයගෙ තුරුලට යන්න

Tuesday, 25 April 2017

මිනිසකු මල දවසක.....

මිනිසෙකු මල දවසට
පැතුම් දහසකි
මග දිගට බිත්ති වල
නිවන් සුව ලැබේවා
යලි යලිත් අප අතර උපදීවා
නිවන පතා උපත පතන
කෙලෙස ඉටුවෙයිද ප්‍රාර්ථනා
කාගේ ඉටුවෙයිද ප්‍රාර්ථනා
නැවත උපතක්ද පැතිය යුතු
නිවන වෙත යන සසර ගමනක
සිතනු මිනිසුනි තවම අප
සසර කෙලවර සොයන
ජීවයක් ඇත්තවුන් නිසාවෙන්
මිය ගිය ජීවය නොවී අද
නුඹටත් මටත්
මෙලෙසම ලියනු ඇත
නුඹ හා මා මල දවසක

Tuesday, 8 November 2016

මම, ඔයාට.....

මම, ඔයා හිනාවෙනවද අඬනවද කියල ඇහුවේ නෑ
ඔයාව හිනස්සන්න ආදරේ කලා
මම, ඔයා සතුටින්ද දුකින්ද කියල ඇහුවෙ නෑ
ඔයාව සතුටින් තියන්න ආදරේ කලා
මම, ඔයාගෙ ලෝකෙ ලස්සනයිද, කැතයිද කියල ඇහුවෙ නෑ
ඔයාගෙ ලෝකෙ ලස්සන කරන්න ආදරේ කලා
මම, ඔයා මට ආදරෙයිද නැද්ද කියල ඇහුවෙ නෑ
ඔයාට ආදරේ කලා

Wednesday, 28 September 2016

උඹලට මතක තනියට කවි කියපු එකෙක්
තනියට මතක කවියට පණ දීපු එකෙක්
කවියට මතක පද හතරක් ලියපු එකෙක්
පදයට මතක ඇය හා පෙම් බැඳපු එකෙක්
හිත යට තියෙන දුක ගැන කවි කියපු එකෙක්
හෙමිහිට ඇවිත් හඬ ලා දුක විඳපු එකෙක්
ඇඳයට තියෙන කවි ඇදලා ගනිපු එකෙක්
ලියුවට මොකද කවි පද ගැන දන්න එකෙක්
 
හරියට ලියනවා නම් කවි පද ගොතලා
හෙමිහිට විඳිනවා නම් ඒ පද කියවා
යවහන් දෝස නැතිනම් කෙලවර රැඳිලා
මොකටද උඹට කවි පද නැති රස විඳලා


Monday, 16 May 2016

ඇය පැන ගිය හැටි..................

හද්දා පිටිසරම ගම්මානයක කොනේ
හැදුනා ඇගේ දුක්බර වූ තරුණ යුගේ
ගම්මානයට ආ ගිය උන් හැමගෙ සිතේ
බැඳුනා රන් තොරණ් අත මුදු ලන්න ඇගේ

නගරෙන් ආව හැඩරැව ඇති කොල්ලාට
මව්ටත් හොරෙන් බහ දුන්නා නොකියාම
හිරුටත් කලින් පොදි බැඳගෙන රෙදිහේම
ලන්දෙන් පැන්න හැටි දන්නේ නුඹ නේද?

කැන්දන් යන්න ආවත් මහ නිලමේලා
පින්වත් රුවක් ඇති මුදලිගෙ මල්ලීලා
රන්වන් මාල ගෙල බැඳගෙන හැඩ වීලා
දුන්නෙන් මිදුනු හීයක් මෙනි ගියෙ පෝදා


රන්වන් කරල් හිරු එලියෙන් නැහැවෙද්දී
යන්තම් හොරෙන් පිණි තණ අග ගිලිහෙද්දී
කණු මුදුනේ ගම් කුකුලා හඬලද්දී
අම්මා දන්නෙ ගෙයි ලිප ගිණි මෙලවෙද්දී

Tuesday, 17 November 2015

දුම්රියේ සිඟිත්තා

දුම්රියේ මහ සෙනඟ අතර සිටිනා විටෙක
තරුණියක දුටිමි මම ලමැද බැඳි පොට්ටනිය
කෙමෙන් ලං වෙද්දි ඇය දුටිමි අත් පා සතර
සිඟිති බිලි‍ෙඳෙකි ඇයගෙ හොවාගෙන පපුවතුර

ගැටෙන විට ඇගේ රුව අමතකයි අතීතය
අසුන්ගත් මහා ගස් සිටී නොදකින ලෙසට
සැනෙක හිස්වෙන අසුන ලඟම පරවුන මුහුණ
දකින විට මගේ හද නැවතුනා මෙහොතකට

නුඹේ මව් නුඹ එක්ක විඳපු දුක නොදන්නෙද
අසාපන් අදම නුඹ සිටී නම් ජීවත්ව
කියාපන් හිතුන හැටි අසුන නැති වෙන කොටම
සත්තකයි නවතීවි ඇගේ හද සදහටම

ජාතියක් වර්ගයක් නොසොයනා සිඟිති ඇස්
කරකුනා සතර අත හිනැහුනා ලොව සමඟ
විඩාබර සිත් වලට සෙනේබර සිනාවක්
එක්කලා වතාවක් මගේ හිත පුරාමත්

හති වැටුන යකඩයා වුනත් එක වතාවක්
හැරී බැලුවා සිඟිත්තා-මව්ගෙ සිනාවන්
නෙතට උනනා කඳුලු වුනත් එක වතාවක්
මතක් කෙරුවා සැමට උනුන්ගේ මව්න්වත්
 

Monday, 12 October 2015

රටකට ‍මොහොකටද මෙච්චර ඇමතිවරූ


ඡන්දය එද්දී එනවා නිවසක් ගානේ
ඡන්දය දිනන දා රටටම ජය පානේ
ඡන්දය අවසාන වුන පසු ගිය පාරේ
ඡන්දය තිබුනාද මතකෙත් නැහැ රාලේ

පස්සෙන් ගියපු උන් තෝරා බෙදන කොට
නින්දෙන් වුනත් ඇරෙනවා පෙනෙන කොට
මන්දෙන් බෙල්ල හිර කරලා මැරෙන කොට
යන්තන් මතක් වුනෙ ඡන්දෙදි වුන ගැහැට

ඉඩකඩ අරන් මහපාරේ දුවන යුරූ
බඩකට පුරවන්න වියදම් ගොඩක් දැරූ
ඉඳ හිට රටට වැඩ ඩිංගක් කරන හොරූ
රටකට මොහොකටද මෙච්චර ඇමතිවරූ

වරුවක දෙකක වැඩ අවුරුදු ගනන් කෙරූ
දවසක දෙකක වැඩකින් ලොකු මුදල් ගැරූ
සවසට ඇවිත් මත් වී රට වෙනස් කෙරූ
රටකට ‍මොහොකටද මෙච්චර ඇමතිවරූ