මගෙත් එක්කම ඇවිද යන දා...
නුඹ,
එදා,
නුඹත් එක්කම
හිරුත් හිටියා...
සඳුත් හිටියා...
සඳේ තනියට
තරුත් හිටියා...
අද,
මගේ තනියට
හිරුත් නෑ...
සඳුත් නෑ...
තනි රැකපු ඒ තරුත් නෑ...
හැමදාම ලඟ
මාත් එක්කම ඇවිද ගිය
හේමලයත් යන්නම ගිහින්...
අඩුම ගණනේ නුඹට තිබුනා...
අතැර යන්නට ඔහු
මගේ තනියට...
නුඹෙම ලඟ එක දවසක
ලඟින් ඉඳගෙන සවසක
දෑත් පටලා හීනෙක
ඇවිද යන්නට එනවද
මගේ මියැදුන ප්රේමෙට
පණ දුන්නු නුඹේ මදහස
මෙයින් මතු හැම දිනයක
මටම විතරක් දෙනවද
රුවන් පුරයක කිරුලු පලඳින රැජිණ නුඹමද කියාපන්
හිතේ පූදින ප්රේම සිතිවිලි මගෙම විතරද කියාපන්
එදා වගෙ අද ලඟන් හිඳගෙන උරතලේ හිස හොවාපන්
විඩෙන් විඩ නුඹ මගේ ගැන කියු පෙම් කවිය අද කියාපන්
නා දල්ලෙ රස තවම එහෙමද ආයෙමත් මට කියාපන්
එදා පුරහඳ තවම එහෙමම මගේ අහසට පායපන්
සුසිඳු ලැමැදේ හිස තියාගෙන මගෙම හිත අද සනසපන්
හෙමින් ඈතිට යන්න යන නුඹ මතක පොත මගෙ පුරවපන්
ලවන් සනසපු සුමුදු වදනින් මුමුණාපු කවි තෝරපන්
මුර කපොලු බිඳ හෙමි හෙමින් ලියු මතක පොත තුල හොවාපන්
අලුත් ලොව තුල කිරුලු පළඳින දිනයෙදිම හිත තද කරන්
මගේ මතකෙට තදින් ගුලිකර මහවැලියටම දමාපන්
හෙටත් උදේ රන් හිරු රැස් පායද්දී
තුදුස් මසක් අප හමු වී ගත වෙද්දී
එදත් වගේ අත් පටලා ගෙන යද්දී
සදා මගෙම වෙනවද මගෙ පෙම්වන්තී
හද කොහේ හරි තැනක නිදනවා ඇති
නුඹ කොහේ හරි තැනක හිඳිනවා ඇති
අපි අපේ ගැන හිතෙන් හිතනවා ඇති
මතු මගේ හද නුඹම පතනවා ඇති
ලං වෙන්න දෙහද හෙමි හෙමින් ඉකි ගසා
පෙම් කරන හැටි ලඟින් හිඳ හෙමින් දොඩා
මියුරු පෙම් වදන් තුල වෑහෙමින් නුරා
නුඹයි මගෙ හද අරණෙ සොඳුරු අප්සරා
රනින් කල රුවක් මෙන් මගේ හද මැදුරෙ
වෙලා මහ රැජිණි සෙමින් ඉඟි මැරුවෙ
ටිකක් ඇහුනොත් මගේ ප්රේමයේ සද්දෙ
මටත් රජ වෙන්න හැකි ඔබගෙ හද මැදුරෙ
මගේ හිත පතුලේම
වලදාපු නුඹේ රුව
ඇගෙ එක සිනාවක්
මතක් කල අපූරුව
බස් එකේ ජනේලෙන්
නොපෙනෙනා ඉමක් වෙත
ඉගිල්ලුන නුඹේ සිත
මුවේ එක සිනාවක්
වතේ ලොකු කතාවක්
ඉතිරි කර ගිහිල්ලා
මහ සෙනඟ අස්සේ
විටින් විට දුටුව හැටි
මගෙ හිතේ මතකයෙන්
තවම නෑ මැකීලා
ප්රේමයෙන් බැඳෙන්නට
පින් තිබුනෙ මගෙ හිතට
විතරමයි නුඹේ ලඟ
ගොලුයි මම අදටත්
ඇගේ ලඟ උනත් මට
දැනෙන්නේ නුඹ ලඟදි
දැනුන ඒ විදියමයි
කුමක් කරනිම් ද මම
ඇයත් නුඹ වාගෙමයි
වෙනසකට ඇත්තේ
මමත් නුඹ වාගෙමයි
.......
අන්සතුයි... !
දිගු දෑස ක්ෂිතිජයේ
පුරා එහෙ මෙහෙ දුවන
කෙහෙරැල්ල සුළං රැලි
වැදී එහි මෙහි රඟන
හසරැල්ල සදා මා
හිත පුරාවට දවන
සුර අඟන දෙව්ලොවින්
බිමට වැඩියේ මොටද
හිතේ කෙලවර තැනක
අගුළු ලා සිර කරපු
ප්රේමයෙන් බිඳී ගිය
හැඟුම් පොදියේ තැනක
ඉඟියකින් ස්පර්ශ
කරපු ඒ ඇසිල්ලට
සුවපත්ව ගිය අයුර
සදාකාලික වැනිය
දෙඅත් පටලා ගනිපු
ඇඟිලි තුඩු කලබල ය
දෙනෙත් හරඹය නුඹගෙ
හද පුරා විනිවිද ය
හෙටත් මට අභිමුඛව
දකින්නට හැකිවෙයි ද
සිඹින්නට බැරි නුඹගෙ
නා දල්ල වැනි දොතොල
සඳ එලිය වසාගෙන
අඩත්තෙට්ටම් කරන
වලාකුලු දෙක තුනක්
අහස් කුස පුරාවට
කලු කබා පොරවගෙන
දෑත් අල්ලාගෙනම
සොල්දාදුවන් මෙන්
රජ කුමරියක රකින
සඳට මා නොපෙනෙන්න
වසා රැක ගන්නට
තැත් කරන අපූරුව
පෝය දා සඳ එලිය
පවුරු වලලු අතරින්
වලාකුලු රැකවලුනගෙ
කබා රැලි අතරින්
විටින් විට හෙමි හෙමින්
එබිකම් කරන හැටි
නුඹගෙ පෙම වාගේම
රත් පැහැ දෙතොල් නිල් වරලස වසන කොට
සිහිනිඟ පුලුණුකුල නටවා දුවන කොට
වටකුරු මුහුණ දිගැස් වලින් බලන කොට
වටකොට පවුරු මොකටද හිත බැඳෙන කොට
රන්කඳ කියා ඇගෙ හිත ළඟ මුමුණන්න
පින්කඳ නුඹයි මගෙ හිත මතු සනසන්න
ඉන්නද කියා ඔබෙ නලලත සිපගන්න
ඇයි අද පමා මගෙ හදවත පවසන්න
හොරැහින් එබී බැලුවම ඇගෙ සවන් යුග
පැටලී තිබුනෙ තවෙකෙකුගේ වදන් වල
වස්තුව කියා ඔහු අමතන නුවන් යුග
දුටුවම බිඳුණෙ මගෙ හදවත උපන් පෙම
