මගෙත් එක්කම ඇවිද යන දා...
නුඹ,
එදා,
නුඹත් එක්කම
හිරුත් හිටියා...
සඳුත් හිටියා...
සඳේ තනියට
තරුත් හිටියා...
අද,
මගේ තනියට
හිරුත් නෑ...
සඳුත් නෑ...
තනි රැකපු ඒ තරුත් නෑ...
හැමදාම ලඟ
මාත් එක්කම ඇවිද ගිය
හේමලයත් යන්නම ගිහින්...
අඩුම ගණනේ නුඹට තිබුනා...
අතැර යන්නට ඔහු
මගේ තනියට...
දන්නවද හදවතක උපදින්න
වෙර දරන ප්රේමයක්
මතු දිනක ලෝකයකම
සතුටු කරවන දෙයක්
ජීවිතේ ලස්සනම
දවසකට හීනයක්
හපොයි! මහ කරුමයක්
ඒක...
මල දරු උපතක්
ගියපු රැල්ලට..
බුදුනුත්...
කතා ඇහුවනම්...
පස්වග මහණුන්ගේ...
අද..
ගෞතම නෙවෙයි...
තාමත් සිද්ධාර්ථ...
නුඹෙම ලඟ එක දවසක
ලඟින් ඉඳගෙන සවසක
දෑත් පටලා හීනෙක
ඇවිද යන්නට එනවද
මගේ මියැදුන ප්රේමෙට
පණ දුන්නු නුඹේ මදහස
මෙයින් මතු හැම දිනයක
මටම විතරක් දෙනවද
මගේ සිත් සයුරට නුඹේ ඔය බැල්ම...
අයිස් කැටයක් වගේ වැටුනට...
පාවෙන්නේ දියවෙන්නේ නැතිවම...
ගිලා බැස්ස හද පතුලටම...
හෙන දාර කලු ගලක් වගේම...
ගොඩ ගන්න ඕනම වුනත්...
බැරිව ලතැවෙන්නේ...
කරුමෙට...
මට කිමිදෙන්න බැරි නිසා...
මගේම හද පතුලට...
ඉඳහිට හොරෙන් මගෙ සවනට මුමුණාපූ
පෙම් කවි කොහිද මගෙ හදවත සනසාපූ
හිත්වල රැඳුනු ආදරයකි වලදාපූ
මේ ලොව විෂය අප දෙපසට ඇදදාපූ
හිත්වත්කම් වල නොදැනම තැනකදි
අපි අපෙ හිත්වල ලැගුම් අරන්...
නුඹත් මගේ ලඟ ඇවටී දැවටී
ගතකල හැටි ඒ සොඳුරු දවස්...
හෙමින් හෙමින් අමතක කරල දාල
රජකම අරගෙන යන්න ගිහින්...
ඇත්තමයි නුඹ හිටියනම් මම ලඟ
නුඹ රැජිනක්, මම රජෙක්...
රාජ්යයක් නැතුව උනත්
හිත්වල සංතෝශය එක්ක...
ලං වෙන්න තිබුන, බාධක නොතිබුනා නම්...
බාධක බිඳල එද්දි නුඹ ගිහින්...
මං හිතනව තාමත් නුඹ රැජිණක්...
වෙන රාජ්යයක, වෙන රජෙකුගේ..
එතකොට මම...?
යසෝධරා වුනත් දැන උන්න නම්...
සිදුහත්ගේ ප්රශ්ණ....
එලිවෙනකම් ඇහැරිලා රකිනව....
යන්න නොදී කලුවරේම...
වෙලාවකට හිතෙනව...
වෙලාවට....
ඔය ගෑණු හිත්වලට..
නොතේරෙන්නේ...
පිරිමි හිත්වල ප්රශ්ණ..
තේරුණානම් කොයින් ද...
ගෞතම බුදුන්....
