බලා නුඹ ඉන්නවද

සඳ එළිය හෙමි හෙමින්

වැටිල මහ පොලව මත

තරුත් යන්තමින් දැන්

එබෙන හැටි එක දෙකම

වැහි දියෙන් තෙත් වෙච්චි

ගතත් වියළා දෙන්න‍‍

බලා නුඹ ඉන්නවද‍‍‍

දොර පියන් අතරින්ම

ඇය

රත් පැහැ දෙතොල් නිල් වරලස වසන කොට
සිහිනිඟ පුලුණුකුල නටවා දුවන කොට
වටකුරු මුහුණ දිගැස් වලින් බලන කොට
වටකොට පවුරු මොකටද හිත බැඳෙන කොට

රන්කඳ කියා ඇගෙ හිත ළඟ මුමුණන්න
පින්කඳ නුඹයි මගෙ හිත මතු සනසන්න
ඉන්නද කියා ඔබෙ නලලත සිපගන්න
ඇයි අද පමා මගෙ හදවත පවසන්න

හොරැහින් එබී බැලුවම ඇගෙ සවන් යුග
පැටලී තිබුනෙ තවෙකෙකුගේ වදන් වල
වස්තුව කියා ඔහු අමතන නුවන් යුග
දුටුවම බිඳුණෙ මගෙ හදවත උපන් පෙම

කවි කොලය

හිත අස්සෙ අත දාන

හොයනවා තවම මම

නුඹ නමට ලියා තැබු

කවි කොළය කොහිද නැත

බැලුවාම දුර මුල්ලෙ

මකුළුවෙකු වට කරපු

සුදු පාට දැල් අස්සෙ

අකුරු එදවස මගෙම

හෙමි හෙමිට ලංවුනත්

කවි කොලය කියවන්න

හරස් වුන මකුළුවා

තර්ජනය කලා මට

නුඹට දැන් කවි කොලය

නොහිමි බව දැනගන්න

කවිය නැති නුඹ අදට

ඇයගෙ තුරුලට යන්න

මිනිසකු මල දවසක.....

මිනිසෙකු මල දවසට
පැතුම් දහසකි
මග දිගට බිත්ති වල
නිවන් සුව ලැබේවා
යලි යලිත් අප අතර උපදීවා
නිවන පතා උපත පතන
කෙලෙස ඉටුවෙයිද ප්‍රාර්ථනා
කාගේ ඉටුවෙයිද ප්‍රාර්ථනා
නැවත උපතක්ද පැතිය යුතු
නිවන වෙත යන සසර ගමනක
සිතනු මිනිසුනි තවම අප
සසර කෙලවර සොයන
ජීවයක් ඇත්තවුන් නිසාවෙන්
මිය ගිය ජීවය නොවී අද
නුඹටත් මටත්
මෙලෙසම ලියනු ඇත
නුඹ හා මා මල දවසක

මම, ඔයාට.....

මම, ඔයා හිනාවෙනවද අඬනවද කියල ඇහුවේ නෑ
ඔයාව හිනස්සන්න ආදරේ කලා
මම, ඔයා සතුටින්ද දුකින්ද කියල ඇහුවෙ නෑ
ඔයාව සතුටින් තියන්න ආදරේ කලා
මම, ඔයාගෙ ලෝකෙ ලස්සනයිද, කැතයිද කියල ඇහුවෙ නෑ
ඔයාගෙ ලෝකෙ ලස්සන කරන්න ආදරේ කලා
මම, ඔයා මට ආදරෙයිද නැද්ද කියල ඇහුවෙ නෑ
ඔයාට ආදරේ කලා

උඹලට මතක තනියට කවි කියපු එකෙක්

තනියට මතක කවියට පණ දීපු එකෙක්

කවියට මතක පද හතරක් ලියපු එකෙක්

පදයට මතක ඇය හා පෙම් බැඳපු එකෙක්

හිත යට තියෙන දුක ගැන කවි කියපු එකෙක්

හෙමිහිට ඇවිත් හඬ ලා දුක විඳපු එකෙක්

ඇඳයට තියෙන කවි ඇදලා ගනිපු එකෙක්

ලියුවට මොකද කවි පද ගැන දන්න එකෙක්

 

හරියට ලියනවා නම් කවි පද ගොතලා
හෙමිහිට විඳිනවා නම් ඒ පද කියවා
යවහන් දෝස නැතිනම් කෙලවර රැඳිලා
මොකටද උඹට කවි පද නැති රස විඳලා

ඇය පැන ගිය හැටි..................

හද්දා පිටිසරම ගම්මානයක කොනේ
හැදුනා ඇගේ දුක්බර වූ තරුණ යුගේ
ගම්මානයට ආ ගිය උන් හැමගෙ සිතේ
බැඳුනා රන් තොරණ් අත මුදු ලන්න ඇගේ

නගරෙන් ආව හැඩරැව ඇති කොල්ලාට
මව්ටත් හොරෙන් බහ දුන්නා නොකියාම
හිරුටත් කලින් පොදි බැඳගෙන රෙදිහේම
ලන්දෙන් පැන්න හැටි දන්නේ නුඹ නේද?

කැන්දන් යන්න ආවත් මහ නිලමේලා
පින්වත් රුවක් ඇති මුදලිගෙ මල්ලීලා
රන්වන් මාල ගෙල බැඳගෙන හැඩ වීලා
දුන්නෙන් මිදුනු හීයක් මෙනි ගියෙ පෝදා


රන්වන් කරල් හිරු එලියෙන් නැහැවෙද්දී
යන්තම් හොරෙන් පිණි තණ අග ගිලිහෙද්දී
කණු මුදුනේ ගම් කුකුලා හඬලද්දී
අම්මා දන්නෙ ගෙයි ලිප ගිණි මෙලවෙද්දී