ඇය පැන ගිය හැටි..................

හද්දා පිටිසරම ගම්මානයක කොනේ
හැදුනා ඇගේ දුක්බර වූ තරුණ යුගේ
ගම්මානයට ආ ගිය උන් හැමගෙ සිතේ
බැඳුනා රන් තොරණ් අත මුදු ලන්න ඇගේ

නගරෙන් ආව හැඩරැව ඇති කොල්ලාට
මව්ටත් හොරෙන් බහ දුන්නා නොකියාම
හිරුටත් කලින් පොදි බැඳගෙන රෙදිහේම
ලන්දෙන් පැන්න හැටි දන්නේ නුඹ නේද?

කැන්දන් යන්න ආවත් මහ නිලමේලා
පින්වත් රුවක් ඇති මුදලිගෙ මල්ලීලා
රන්වන් මාල ගෙල බැඳගෙන හැඩ වීලා
දුන්නෙන් මිදුනු හීයක් මෙනි ගියෙ පෝදා


රන්වන් කරල් හිරු එලියෙන් නැහැවෙද්දී
යන්තම් හොරෙන් පිණි තණ අග ගිලිහෙද්දී
කණු මුදුනේ ගම් කුකුලා හඬලද්දී
අම්මා දන්නෙ ගෙයි ලිප ගිණි මෙලවෙද්දී

දුම්රියේ සිඟිත්තා

දුම්රියේ මහ සෙනඟ අතර සිටිනා විටෙක
තරුණියක දුටිමි මම ලමැද බැඳි පොට්ටනිය
කෙමෙන් ලං වෙද්දි ඇය දුටිමි අත් පා සතර
සිඟිති බිලි‍ෙඳෙකි ඇයගෙ හොවාගෙන පපුවතුර

ගැටෙන විට ඇගේ රුව අමතකයි අතීතය
අසුන්ගත් මහා ගස් සිටී නොදකින ලෙසට
සැනෙක හිස්වෙන අසුන ලඟම පරවුන මුහුණ
දකින විට මගේ හද නැවතුනා මෙහොතකට

නුඹේ මව් නුඹ එක්ක විඳපු දුක නොදන්නෙද
අසාපන් අදම නුඹ සිටී නම් ජීවත්ව
කියාපන් හිතුන හැටි අසුන නැති වෙන කොටම
සත්තකයි නවතීවි ඇගේ හද සදහටම

ජාතියක් වර්ගයක් නොසොයනා සිඟිති ඇස්
කරකුනා සතර අත හිනැහුනා ලොව සමඟ
විඩාබර සිත් වලට සෙනේබර සිනාවක්
එක්කලා වතාවක් මගේ හිත පුරාමත්

හති වැටුන යකඩයා වුනත් එක වතාවක්
හැරී බැලුවා සිඟිත්තා-මව්ගෙ සිනාවන්
නෙතට උනනා කඳුලු වුනත් එක වතාවක්
මතක් කෙරුවා සැමට උනුන්ගේ මව්න්වත්
 

රටකට ‍මොහොකටද මෙච්චර ඇමතිවරූ

ඡන්දය එද්දී එනවා නිවසක් ගානේ
ඡන්දය දිනන දා රටටම ජය පානේ
ඡන්දය අවසාන වුන පසු ගිය පාරේ
ඡන්දය තිබුනාද මතකෙත් නැහැ රාලේ

පස්සෙන් ගියපු උන් තෝරා බෙදන කොට
නින්දෙන් වුනත් ඇරෙනවා පෙනෙන කොට
මන්දෙන් බෙල්ල හිර කරලා මැරෙන කොට
යන්තන් මතක් වුනෙ ඡන්දෙදි වුන ගැහැට

ඉඩකඩ අරන් මහපාරේ දුවන යුරූ
බඩකට පුරවන්න වියදම් ගොඩක් දැරූ
ඉඳ හිට රටට වැඩ ඩිංගක් කරන හොරූ
රටකට මොහොකටද මෙච්චර ඇමතිවරූ

වරුවක දෙකක වැඩ අවුරුදු ගනන් කෙරූ
දවසක දෙකක වැඩකින් ලොකු මුදල් ගැරූ
සවසට ඇවිත් මත් වී රට වෙනස් කෙරූ
රටකට ‍මොහොකටද මෙච්චර ඇමතිවරූ

අවසර ලැබෙනකම්

තරු එක දෙක රෑ අහසේ පායද්දී
කඩුපුල් මල් සඳ එලියට පූදිද්දී
හෙමිහිට ඇවිත් නුඹ තුරුලේ ගුලිවෙද්දී
සිහිනෙක සුවය විඳිනව මම රෑ වෙද්දී

දෙමාපියන්ගේ අවසර ලැබ ගන්න
හත් දා මගුල් කා නුඹ අත ලැබ ගන්න
හිත් වේදනා නැතිවම කැන්දා යන්න
හින්දා තමයි ඉවසන්නේ හිඳ දුරින

නම් නැති කවි

සාලය මැද්දෙ නුඹ ගැන හිතමින්ම හිඳී
කාලය කොහිද සොයලා මට ගන්න බැරී
තාලය නැතුව මට නම් කවි ලියනු බැරී
කාලය නවතන්න විලංගු දමනු බැරී

සදහටම.....

අහසෙ තිබෙනා තරු එකින් එක
ගනන් කරනා අතරේ
තරු අතර සැඟවිලා උන් ඔබ
නෙතු ගැටෙනවා දැනුනේ
දිනක් සතියක් රෑ අහස යට
එකම තැන නුඹ හිටියේ
මඳක් නැවතුන හින්දමයි මට
ඉකි ගසන හඬ ඇසුනේ

සඳක් පායන හින්ද අහසක
තරු එකින් එක මැකුනේ
නුඹට ආදරෙ හින්දමයි මම
සඳට පෙර ලංවූයේ
නොමැකි යන්නට නුඹේ දිළිසුම
අමාවක සඳ පැතුවේ
සඳට කියනට බැරි නිසා දොස
ලඟට නුඹ ගෙන ආවේ

හිතේ සදහට නුඹේ රුවමයි
හැ‍‍ඟෙන විට හැමවේ‍ලේ
නෙතට නිවනක් නැහැ කොහේවත්
නුඹේ රුව ලඟ වාගේ
සදාකාලෙට ආදරෙන් මගෙ
හදේ නුඹ රජ වූයේ
ඉතින් අවසර ලඟින් ඉන්නට
හොරෙන් සඳු හට මාගේ

පෙම් කරන නුඹට........

පෙම්බස් දොඩන නුඹ ඇල වී උරහිසට
අතැඟිලි හෙමින් මිරිකාගෙන ඉන්නකොට
යන්තම් හොරෙන් එබිලා මාගේ නෙතට
මුමුණා කියයි තොල් උල් කරමින් කණට

මවුපිය කැමැත්තක් හැමදා නැති හන්දා
ආදරෙ කරන නුඹ හැමදා පැතු හන්දා
ජීවිතෙ අඳුරු කර ගන්නට බැරි හන්දා
එන පෝයට නුඹ යනවද මා කැන්දා


කන්ද දිගේ උඩටම පය තියන කොට
බතුයි පරිප්පුයි දෙවේල කැවෙන කොට
පැල තුල වැහි බිඳු එක දෙක වැටෙන කොට
අමතක වෙලා යයි පෙම් කල බව නුඹට

සතියක් දෙකක් පෙම් බස් කියමින් ඉඳපූ
වරුවක් දෙකක් ලඟ ඉඳ හිස අත ගාපූ
මිනුමක් නැතත් දෙන්නෙමි සැප යැයි කියපූ
දිනයක් කොයිද අමතක වෙයි පෙම් කරපූ