සදා මගෙම වෙනවද මගෙ පෙම්වන්තී

 

හෙටත් උදේ රන් හිරු රැස් පායද්දී
තුදුස් මසක් අප හමු වී ගත වෙද්දී
එදත් වගේ අත් පටලා ගෙන යද්දී
සදා මගෙම වෙනවද මගෙ පෙම්වන්තී

හැඟීමක්....

අප පෙර හමුවී ඇති බව

නුඹ මා  මා හමුවූ පසුව දැනෙන්නේ

මෙවන් වසන්තයක්, මෙවන් සෘතුවක්

ඒ දවස තිබුණා සේ

මෙය දෛවය දෝ, මෙය මාවත දෝ

දෙහදක් ඒක ලෙස යාවෙන්නේ

කුමක් කියන්නද

ඔබ මා පෙර දා  හමු වී ඇති බව

නුඹ මා හමුවූ පසුව දැනෙන්නේ

එය ප්‍රේමයම දැයි නොදනිමි....!

මගේ සිත් සයුරට නුඹේ ඔය බැල්ම...

අයිස් කැටයක් වගේ වැටුනට...

පාවෙන්නේ දියවෙන්නේ නැතිවම...

ගිලා බැස්ස හද පතුලටම...

හෙන දාර කලු ගලක් වගේම...

ගොඩ ගන්න ඕනම වුනත්...

බැරිව ලතැවෙන්නේ...

කරුමෙට...

මට කිමිදෙන්න බැරි නිසා...

මගේම හද පතුලට...

යන්න අවසර

බිඳුණු ප්‍රේමය නුඹගෙ මතකය

නිරන්තර මට වේදනා දෙන

හීන එක දෙක මුමුණාවි මට

නුඹ මගෙම බව සදාතනිකව

මිරිඟුවකි නුඹ නුඹම කී විට

කඳුලු නෙතු අග මිහිතලය සිඹ

තද කරන් හිත වේදනා දෙන

ඉතින් අවසරද යන්න මට දුර

ඉතින් අවසරද යන්න මට දුර

වැලලූ ආදරය

ඉඳහිට හොරෙන් මගෙ සවනට මුමුණාපූ

පෙම් කවි කොහිද මගෙ හදවත සනසාපූ

හිත්වල රැඳුනු ආදරයකි වලදාපූ

මේ ලොව විෂය අප දෙපසට ඇදදාපූ

නුඹටම.....

ඉමක් කොනක් නැති සංසාරේ
පෙර එක දිනයක අප හමු වී ඇති
කිසිවක් නොදොඩා නොම විමසා
අද අප හමු වූ ඔය නොතු මා නෙතු
පුරුදු ඇතැයි පෙර සංසාරේ
මා පමණක්ම ද දැන සිටියේ
නිසලව නිහඬව සිටි මාගේ සිත
අවදිව නුඹ ගැනමයි ඇසුවේ
මේ භවයේදිත් අහිමිව ගොස් අද
කඳුලුම පමණයි ඉතිරි කලේ
සිතින් දරාගෙන දුරින් බලාගෙන
සිටිමුත් මා සිත හැඬවූයේ
ප්‍රේමය දුරකය නුඹ නොදැනීමය
අවිවේකී සිත ලතැවූයේ

හිමි නොවන ප්‍රේමයක්...

නුඹේම ඇස් තාම

මගේම හිත අස්සෙ

නුඹ දන්නව මගෙ හිත ගැන

තාමත් නිහඬ උනාට

නුඹම කියද්දි නුඹේ හිත

වෙනකෙකු ලඟ බව

මම කොහොමද බිඳින්නෙ

නුඹේ පෙම

හිඳිමි නිහඬව

දුරින් හිඳගෙන

හිමිවේය පතාගෙන

හිමි නොවන ප්‍රේමයක්...