මගෙත් එක්කම ඇවිද යන දා...
නුඹ,
එදා,
නුඹත් එක්කම
හිරුත් හිටියා...
සඳුත් හිටියා...
සඳේ තනියට
තරුත් හිටියා...
අද,
මගේ තනියට
හිරුත් නෑ...
සඳුත් නෑ...
තනි රැකපු ඒ තරුත් නෑ...
හැමදාම ලඟ
මාත් එක්කම ඇවිද ගිය
හේමලයත් යන්නම ගිහින්...
අඩුම ගණනේ නුඹට තිබුනා...
අතැර යන්නට ඔහු
මගේ තනියට...
දන්නවද හදවතක උපදින්න
වෙර දරන ප්රේමයක්
මතු දිනක ලෝකයකම
සතුටු කරවන දෙයක්
ජීවිතේ ලස්සනම
දවසකට හීනයක්
හපොයි! මහ කරුමයක්
ඒක...
මල දරු උපතක්
ගියපු රැල්ලට..
බුදුනුත්...
කතා ඇහුවනම්...
පස්වග මහණුන්ගේ...
අද..
ගෞතම නෙවෙයි...
තාමත් සිද්ධාර්ථ...
නුඹෙම ලඟ එක දවසක
ලඟින් ඉඳගෙන සවසක
දෑත් පටලා හීනෙක
ඇවිද යන්නට එනවද
මගේ මියැදුන ප්රේමෙට
පණ දුන්නු නුඹේ මදහස
මෙයින් මතු හැම දිනයක
මටම විතරක් දෙනවද
රුවන් පුරයක කිරුලු පලඳින රැජිණ නුඹමද කියාපන්
හිතේ පූදින ප්රේම සිතිවිලි මගෙම විතරද කියාපන්
එදා වගෙ අද ලඟන් හිඳගෙන උරතලේ හිස හොවාපන්
විඩෙන් විඩ නුඹ මගේ ගැන කියු පෙම් කවිය අද කියාපන්
නා දල්ලෙ රස තවම එහෙමද ආයෙමත් මට කියාපන්
එදා පුරහඳ තවම එහෙමම මගේ අහසට පායපන්
සුසිඳු ලැමැදේ හිස තියාගෙන මගෙම හිත අද සනසපන්
හෙමින් ඈතිට යන්න යන නුඹ මතක පොත මගෙ පුරවපන්
ලවන් සනසපු සුමුදු වදනින් මුමුණාපු කවි තෝරපන්
මුර කපොලු බිඳ හෙමි හෙමින් ලියු මතක පොත තුල හොවාපන්
අලුත් ලොව තුල කිරුලු පළඳින දිනයෙදිම හිත තද කරන්
මගේ මතකෙට තදින් ගුලිකර මහවැලියටම දමාපන්
හෙටත් උදේ රන් හිරු රැස් පායද්දී
තුදුස් මසක් අප හමු වී ගත වෙද්දී
එදත් වගේ අත් පටලා ගෙන යද්දී
සදා මගෙම වෙනවද මගෙ පෙම්වන්තී
මගේ සිත් සයුරට නුඹේ ඔය බැල්ම...
අයිස් කැටයක් වගේ වැටුනට...
පාවෙන්නේ දියවෙන්නේ නැතිවම...
ගිලා බැස්ස හද පතුලටම...
හෙන දාර කලු ගලක් වගේම...
ගොඩ ගන්න ඕනම වුනත්...
බැරිව ලතැවෙන්නේ...
කරුමෙට...
මට කිමිදෙන්න බැරි නිසා...
මගේම හද පතුලට...
ඉඳහිට හොරෙන් මගෙ සවනට මුමුණාපූ
පෙම් කවි කොහිද මගෙ හදවත සනසාපූ
හිත්වල රැඳුනු ආදරයකි වලදාපූ
මේ ලොව විෂය අප දෙපසට ඇදදාපූ
